Kata keki, kata keki, kata keki..

Kata keki...

Gdziekolwiek żyjemy budowanie wspólnoty jest niezwykle ważne. Najlepiej i może niekiedy najtrudniej jest rozpocząć od tej pierwszej i najbliższej– wspólnoty stołu, którą tworzymy z osobami, z którymi żyjemy w jednym domu. Czasami jednak w codziennym zabieganiu gubimy jej wartość wśród innych znaczących spraw.

Tymczasem ludzie wśród których żyjemy odgrywają znaczącą rolę w kształtowaniu nas i naszego samopoczucia. Dlatego ze względu na specyficzne warunki, w jakich każdy z nas żyje, warto podejmować codzienny wysiłek w tworzeniu wspólnoty, ponieważ od każdego z nas indywidualnie zależy jaka ona będzie.

Pracując na misji jest to szczególnie istotne i nierzadko bywa ogromnym wyzwaniem, z powodu różnych kultur z których się wywodzimy i wyrobionych przez lata nawyków.

Jedną z form, którą praktykujemy, by rozwijać wspólnotę, jest celebrowanie wspólnych uroczystości, jakimi są np. urodziny czy powitania bądź pożegnania.

Naszą misyjną wspólnotę tworzą kapłani SMA posługujący w parafii oraz ojcowie i bracia Salezjanie a także siostry ze zgromadzenia OLA (Our Lady of Apostles) i Notre Dame jak również wolontariusze ze szkoły Don Bosco i misjonarze świeccy SMA.

Wczorajszy dzień podarował nam taką okazję. Obchodziliśmy bowiem urodziny ojca Mathiasa.

Każde takie spotkanie jest bardzo przewidywalne. Odbywa się według pewnego scenariusza wydarzeń. Rozpoczyna się błogosławieństwem, następnie jedzeniem potraw znajdujących się na szwedzkim stole. Kolejny punkt jest ciekawy, pojawia się w tej kulturze bardzo często. Kata keki. Jubilat wraz z reprezentantem każdej grupy odkrawają jednocześnie pierwszy kawałek tortu. Potem tort krojony jest na małe kawałeczki, którymi jubilat karmi każdego gościa. W tle rozbrzmiewa piosenka Kata keki – kroić ciasto. Jej rytm sprawia, że moja wyobraźnia zamienia nas w drepczące nieporadnymi nóżkami pingwiny ze skrzydełkami usytuowanymi wzdłuż tułowia. Może dlatego ten zwyczaj wprawia mnie w rozbawienie. Następnie jemy deser, którymi są zazwyczaj lody. Trzymane w tych warunkach, w których zdarza się że często brakuje prądu, są rozmrażane i ponownie zamarzają, co sprawią że nierzadko stają się zamarzniętą bryłą lodu, pozbawioną smaku. Ale to nie stanowi problemu. Generalnie praca na misjach, zmienia perspektywę postrzegania pewnych spraw i rozwija postawę wdzięczności.

W trakcie spotkanie jest też osobna część poświęcona wręczaniu prezentów. Zazwyczaj odbywa się to bardzo spektakularnie. Wnoszonym procesyjnie prezentom towarzyszą tańce i piękne śpiewy, często z podziałem na głosy.

Przedostatnim punktem, bardzo pożądanym, są przemowy. Które mnie osobiście sprawiają w zakłopotanie. Oczekuje się bowiem, bez względu na to, czy ktoś posiada cechy pożądane do wygłaszania publicznych wystąpień, aby wygłosił jakąś mowę. Szczęśliwie, nie wymaga się tego od każdego, tylko od reprezentantów poszczególnych grup. Za każdym razem milczę, z nadzieją że ktoś odważniejszy, kto czuje się bardziej swobodnie w takiej roli, powie kilka słów od siebie. Spotkanie kończymy modlitwą, błogosławieństwem i każdorazowym postanowieniem: „następnym razem się tak nie przejem...”